We bellen met Rob Elsworth van Sandbag, een NGO die het Europees emissiehandelssysteem van dicht opvolgt. Vorige maand publiceerde Sandbag een rapport over het systeem (kopie HIER).
Ze vinden emissiehandel in principe een goede manier om tot CO2 reducties te komen. Maar anderzijds stellen ze vast dat onder druk van de industrie nogal veel uitstootrechten gratis uitgedeeld zijn. Bovendien mogen de bedrijven  emisiereducties in ontwikkelingslanden laten gelden als Europese uitstootrechten. Een groot deel van die uitstootrechten zijn echter afkomstig van projecten die zwaar ter discussie staan.

Het Europees emissiehandelssysteem legt alle Europese bedrijven die veel energie verbruiken op om voor elke ton CO2 die ze uitstoten een uitstootrecht voor te leggen. Het total aantal uitstootrechten dat Europa ter beschikking stelt, en bijgevolg ook de totale industriele CO2 uitstoot, wordt geleidelijk teruggeschroefd. Zodoende kan in principe gegarandeerd worden dat de emissie van de industrie afneemt volgens een vooropgesteld plan. Er zijn echter een aantal elementen in het systeem ingebouwd die de kost voor de industrie sterk drukken. In principe is daar niets mis mee, zolang het de reductie van de CO2 uitstoot niet belemmert, en daar heeft Sandbag toch enkele bedenkingen.    

De kost voor de bedrijven wordt in de eerste plaats beperkt doordat momenteel  bijna alle emissierechten gratis aan de industrie uitgedeeld worden door de lidstaten (onder supervisie van Europa). Bedrijven van wie de uitstoot groter is dan het aantal uitstootrechten dat ze gekregen hebben moet rechten bijkopen van bedrijven die een overschot aan uitstootrechten hebben. Dat geeft een stimulans om de CO2 uiststoot te verminderen. Anderzijds zou een veiling, in plaats van gratis weggeven,  van alle uitstootrechten inkomen genereren voor de overheid dat dan kan gebruikt zou kunnen worden voor investering in groene projecten. Momenteel worden uitstootrechten maar in zeer beperke  mate geveild. Na 2013 is een meer uitgebreide, maar niet volledige, veiling voorzien. 

Daarnaast laat het systeem bedrijven ook toe om zogenaamde “offsets” te gebruiken. Offsets zijn emissiereducties die gerealiseerd zijn in derde wereld landen door investeringen in technologie die minder CO2 genereert dan wat “normaal” zou zijn.  Dit gebeurt in het kader van binnen de VN afgesproken regels. Men spreek daarbij over zogenaamde CDM (Clean Delopment Mechanism) projecten.
Dat die projecten effectief tot minder CO2 uitstoot leiden wordt echter betwist. Waren de Chinesen toch al niet van plan om windmolens te bouwen en moet een Chinees project dus nog wel als CDM project geklasseerd worden? Als ze enerzijds niet echt voor een emissiereductie in China zorgen maar anderzijds wel toelaten dat meer uitgestoten wordt in het westen dan is de balans negatief.

Een ander probleem met de offsets is dat de meeste ervan afkomstig zijn uit zogenaamde HFC projecten. Bij de productie van HCFC-22, een gas dat gebruikt wordt als koelmiddel, komt HFC-23 vrij als bijproduct en dat is een zeer sterk broeikasgas. Eén ton HFC-23 heeft dezelfde impact als ongeveer 12000 ton CO2. Met een relatief kleine investering kan die HFC-23 emissie gestopt worden en wordt dan een enorme hoeveelheid broeikasgas-emissie offsets opgeeist, met een navenante winst tot gevolg. Het gaat zelfs zo ver dat de winst gegenereerd door de verkoop van offsets groter is dan die van de eigenlijke HCFC-22 productie. Ook Sandbag vindt dat de investeringen niet in verhouding zijn tot de enorme winsten voor dat soort projecten en stelt daarom voor om de uitstoot van HFC-23 te doen ophouden door, meer beperktere, stimulansen te voorzien binnen het protocol van Montreal.
Europa overweegt om in de toekomst effectief offsets uit HFC projecten niet langer toe te laten voor gebruik als emissierechten binnen het Europees emissiehandelssysteem, maar heeft daar nog niet toe beslist. We vernamen dat Italie niet van een verbod wil weten en de zaak blokkeert.

We hebben het met Rob Elsworth over de offets (in het Engels) , maar eerst een inleiding over emissiehandel.

Nederlandse actievoerders verzamelden voor een Albert Heijn supermarkt in het centrum van Amsterdam voor een tomatenuitdrijving door ceremonie leider Reverend Billy van de Church of Stop Shopping “Evil does exist. Ahold is the devil”. Met deze ludieke actie vragen ze aan Ahold, een supermarkt gigant met wereldwijd elf ketens waaronder de Nederlandse Albert Heijn, dat het zijn verantwoordelijkheid neemt voor de uitbuiting van toeleveranciers van tomaten in de Verenigde Staten. Even later trok de groep naar het hoofdkantoor van Ahold, waar een woordvoerder van de concern hen met loze beloften probeerde te bedaren.

Met de optocht wilden de aanwezigen solidariteit betuigen aan de Coalition of Immokalee Workers (CIW), een organisatie van tomatenplukkers uit Florida. In Quincy, Massachusetts aan de andere kant van de oceaan werd er op het zelfde ogenblik een bezoek gebracht aan het Amerikaanse hoofdkantoor van Ahold met een mobiel hedendaags museum van slavernij.

Een penny per pound. Mirakel of broodkruimel?

Het betalen van een ‘penny per pond’ extra voor de tomaten in haar invoertijd is een van de eisen van de CIW en haar Nederlandse bondgenoten, met de voorwaarde dat dit bedrag doorbetaald wordt aan de plukkers. Er wordt eveneens geijverd voor een permanente stem voor arbeiders in het bijsturen van de arbeidsomstandigheden.

Ahold ceo Lodewijk Hijmans van den Bergh ontving een open brief van Amsterdam Fair Food Allies om te vragen hun concurrenten te volgen en een overeenkomst te sluiten met de tomatenplukkers uit Immokalee. Eerder sloten fastfood- en supermark ketens Taco Bell, Mc Donalds, Burger King, Aramark, Subway en Whole Foods Market een overeenkomst met CIW. Tot dusver ondernam Ahold geen stappen die de mensonterende toestand, waarin de tomatenplukkers in Florida moeten werken, enigszins zou verbeteren.

Moderne Slavernij

“Supermarktketens hebben een extra verantwoordelijkheid in de omstandigheden omdat zij via hun inkoopmacht een grote druk op de prijs uitoefenen. In de zoektocht naar kostenbesparingen is wereldwijd een trend zichtbaar waarbij telers de prijsdruk afwentelen op arbeidskosten. Hierin ligt de voedingsbodem voor ernstige uitbuiting, tot gevallen van daadwerkelijke slavernij die zich regelmatig voordoen”, aldus Marijke Bijl van Okia, een Nederlandse organisatie die opkomt voor de arbeidsrechten van migranten.

Ook bij Ahold’s toeleveranciers in de VS deden zich gevallen van slavernij voor. Ahold zei eerder te vertrouwen op wet- en regelgeving van de overheid en op het certificatie systeem van de sector zelf. Maar de Amerikaanse rekenkamer veroordeelde in een vernietigend rapport de mogelijkheden voor controle en het eigen certificatie systeem bewees zijn onvermogen al: de veroordeelde bedrijven werden door datzelfde systeem gecertificeerd.

Onlangs heeft Ahold na toenemende druk alle inkopen uit de streek rond Immokalee opgeschort. Marijke Bijl: “Dat is niet alleen laat, maar ook onvoldoende, mede omdat de werknemers in de tuinbouw in Immokalee daar niet mee geholpen zijn. Wanneer er geen werkelijk systeem bestaat waarin zowel de prijs rechtvaardig is als waarin arbeiders gehoord kunnen worden, zullen zaken van ernstige uitbuiting zich voor blijven doen”.

Een stukje geschiedenis over de No Border beweging, de huidige stand van zaken wat betreft de voorbereidingen van het kamp en Dyar’s grenservaringsverhaal met live muziek op Koerdische Sas.

Veel nieuws over de Sahara-regio op Temoust
Website van Enmilal, de 4de-pijler-vereniging waarvoor Michel Germaneau op stap was

Michel Godard is urbanist bij het Brussels Gewest en hoofdredacteur van Cahiers Marxistes, het homoloog van VMT en verbonden (onder andere) met de Université Libre de Bruxelles (ULB).
Brussel is voor het Vlaams politiek collectief onderbewuste een blinde vlek. In dat zelfde VMT-nummer geeft hij een interview omtrent de sociaal-economische en sociaal-geografische problematiek van dit
opmerkelijk stedelijk gewest. Zo pleit hij voor een dynamische, ‘glijdende’ faciliteitenregeling:
faciliteiten voor Nederlands-en anderstaligen wanneer die in de minderheid zijn in een Franstalige entiteit en andersom. Dit veronderstelt een talentelling, een taboe voor de Vlamingen sinds het vastleggen van de taalgrens in 1963. Michel is echter geen voorstander van “le très grand Bruxelles”, de uitbreiding van Brussel.
Stof tot nadenken en discussie dus. De redactie van Radio Centraal koestert de ambitie om dieper in te gaan op de complexe politieke constructie die België is.

Ondertussen worden voorbereidingen getroffen om de parlementsverkiezingen  (die door de aarbeving niet konden doorgaan in het voorjaar) in november te organiseren. Daarbij is de kring rond president Préval vooral bezig met het buiten spel zetten van de oppositie. Dat is voor de buitenlandse donoren blijkbaar geen probleem.

Joris Willems doet verslag vanuit Port-au-Prince.

Website actiegroep
Facebookpagina “Antwerpenaars tegen onteigeningen Moorkensplein”

En dan nu allemaal samen: de kippendans! (laatste stukje toch)

Jonas Hulsens

In Belgie staat Vlaanderen, met zijn sterkere bio-industrie, positiever tegenover GGO’s dan Wallonie. Het zijn vooral de liberalen en de CD&V die pro GGO zijn.   

We praatten met Yosef Cohen die op 15 juli voor de Israelische ambassade mee ging betogen tegen het weghalen van de graven. Eerst hebben we het over het belang van de graven voor de orthodoxe joden; in het tweede deel over de controverse rond hun actie voor de ambassade.

We hebben verder Frans Van Den Brande aan de lijn. Hij is oud-docent judaistiek (Zeeland) en heeft het over de houding van de orthodoxe joden tegenover de staat Israel en over het belang van de begraafplaatsen.

Herbeluister ook onze uitzending over anti-zionistische joden van september 2006 HIER.

Eigen site: www.miljonairstaks.be

Een aantal studies zijn gestart naar de beschuldigingen tegen de onderzoekers en naar de resultaten van het IPCC rapport.  De tot nu toe afgeronde onderzoeken bevestigen echter dat de conclusies van het klimaatrapport correct zijn.  Afgelopen week publiceerde het Hollands Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) zijn resultaten van de doorlichting die het deed in opdracht van het  parlement naar aanleiding van de foutieve bewering over het Hollands grondgebied onder de zeespiegel. Ook het PBL heeft geen fouten gevonden in de hoofdconclusies van het rapport. “Het rapport van het IPCC toont overtuigend aan dat de gevolgen van klimaatverandering al op veel plaatsen in de wereld zichtbaar zijn.”

Duidelijk geen trouwe klant van Lancelot: de projectontwikkelaar (wie o wie?) die een paar jaar geleden de Rijkswachtkazerne in de Korte Vlierstraat kocht. En dat stond maar leeg, en dat stond maar leeg. Collectief Het Duivenkot steekt er sinds een maand de handen uit de mouwen, en biedt onderdak aan allerlei kunstzinnige en nuttige projecten. Voor de nostalgici onder u: binnenkort ook geleide rondleidingen.

Electrawinds en Enoco voelden zich benadeeld en dienden in mei klacht in bij Europa.
De Europese commissie heeft nu beslist gevolg te geven aan de klacht en zal de zaak onderzoeken.

Eind juli plande  Radio Centraal een debat rond het project, maar dat ging niet door aangezien we niemand van E.ON naar de studio kregen. Op 7 augustus dan dus wel een gesprek met Bart Martens van SP-a.