De behandeling van hepatitis C was vroeger niet alleen duur maar ook langdurig en bijzonder onaangenaam bovendien. Slechts ongeveer de helft van de patiënten genas er ook van. Zo’n tien jaar geleden kwam er een nieuw medicijn waarmee men zonder onprettige neveneffecten op een maand of twee drie meestal genezen is. De Wereldgezondheidsorganisatie kwam toen met de doelstelling om tegen 2030 de ziekte zo ongeveer weg te hebben. Veel landen, ook het onze, sloten zich daarbij aan.
In het begin ging het vlot: de bestaande patiëntenlijsten werden afgewerkt. Maar daarna stokte het in veel landen. Heel wat mensen zijn besmet zonder het te weten, want je kunt hier jaren, decennia mee rondlopen zonder er last van te hebben. Intussen ben je wel besmettelijk. Het is dus nodig om actief risicogroepen (intraveneuze druggebruikers, mensen die wat ruwer sexen …) te gaan screenen en vervolgens behandelen.
Bij ons in Antwerpen loopt al jaren een succesvol project in samenwerking met de Free Clinic. Met een mobiele eenheid om zowel te testen op besmetting als op eventuele leverschade kan op een uur geconstateerd worden of iemand een behandeling behoeft. Via de Free Clinic krijgen de ‘gasten’ daar een aangepaste begeleiding in het volgen van de kuur; elke dag een pilletje nemen is voor velen niet echt hun eerste zorg.
Maar het kan beter. Dit project kan nog op veel plaatsen gekopieerd worden, en ook in gevangenissen zou er actiever ingezet kunnen worden op testen en behandelen. Daarvoor zijn natuurlijk middelen nodig, dus politieke wil. En die is er, of tenminste: de intentie is ondertekend.
We spraken hierover met Dr. Stefan Bourgeois, hepatoloog en de trekker van voornoemd project.
Podcast: Play in new window | Download
Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS