Groene waterstof: nodig voor het vergroenen van lucht- en scheepvaart

Groene waterstof: niet dé  oplossing voor het klimaatprobleem, maar waarschijnlijk wel noodzakelijk voor de vergroening van bepaalde sectoren, zoals lucht- en scheepvaart.

Een uitgebreid gesprek met Geert De Cock  van Transport and Environment over groene/grijze/blauwe waterstof en de plannen van de Belgische regering om het gebruik van groene waterstof toe te laten op olieraffinaderijen.

Groene waterstof wordt gemaakt door het splitsen van water in waterstof en zuurstof met behulp van groene elektriciteit. Groene elektriciteit wordt gegenereerd uit hernieuwbare bronnen, dus wind, zon of waterkracht. Atoomenergie is een lage-emissie stroombron maar niet hernieuwbaar.

De kost van de groene elektriciteit en van de elektrolyse-installatie maakt  groene waterstof erg duur in vergelijking met waterstof geproduceerd uit aardgas ( ‘grijze waterstof’). Europa heeft twee wetten die het gebruik van groene waterstof moeten stimuleren: enerzijds wordt opgelegd dat groene waterstof 1% van energie van alle transportbrandstoffen zou moeten vertegenwoordigen tegen 2030. “Best niet in ontploffingsmotoren van auto’s aangezien dat drie keer minder efficiënt is dan auto’s gewoon elektrisch te laten rijden”, aldus Geert De Cock. ” je moet dus kijken naar sectoren waar batterijen geen optie zijn zoals lucht- en scheepvaart.”

Daarnaast legt Europa op dat  synthetische kerosine  1.2% van alle vliegtuigbrandstof moet uitmaken tegen 2030, en 2% enkele jaren later. Synthetische kerosine of e-SAF  is gemaakt uit groene waterstof en CO2.   Geert De Cock: “Die verplichting op zich vertegenwoordigt ongeveer de helft van de Europese 1% norm voor alle brandstoffen. De wetgeving rond scheepvaart  houdt echter geen expliciete verplichting in voor het gebruik van groene waterstof.”

Het nieuw nationaal regeerakkoord wil het gebruik van groene waterstof stimuleren door het gebruik  ervan in  aardolieraffinaderijen te laten meetellen voor het halen van de Europese 1% norm.

Geert De Cock: “Een studie toonde aan dat het gebruik van waterstof in raffinaderijen goedkoper is dan het produceren van synthetische kerosine met groene waterstof. Dat komt omdat er nog bijkomende syntheseprocessen nodig zijn om die kerosine te maken. Die kosten veel geld en verbruiken extra energie.”

“Als men het aan de industrie overlaat, wat de nieuwe regering doet, dan zal de groene waterstof ingezet worden op raffinaderijen. Op zich is daar niets verkeerd mee want je vervangt grijze, fossiele, waterstof door groene. We vrezen echter dat dat er ook voor zal zorgen dat er niet zal ingezet worden op het maken van synthetische brandstoffen voor de scheep- en luchtvaart terwijl het is belangrijk dat daar niet mee gewacht wordt tot na 2030.”
“In Holland pakken  ze het beter aan door  de raffinageroute ook toe te laten maar te  penaliseren waardoor ze minder voordelig is dan het gebruik van groene waterstof voor de productie van synthetische brandstoffen.”

“Het is belangrijk om op te merken dat de regering De Croo een akkoord had met de Nederlandse regering voor een gelijk beleid in beide landen zodat in  Rotterdam en Antwerpen de neuzen in dezelfde richting zouden wijzen. Die discussie rond de keuze voor de synthetische brandstoffen  wordt door de regering De wever nu de kop ingedrukt. De tekst in het nieuw regeerakkoord hangt met haken en ogen aan elkaar en het lijkt erop dat de onderhandelaars van De Wever 1 niet over de nodige expertise beschikten en zich lieten leiden door de petrochemische industrie.”

Aangezien er ook een apart mandaat is dat het gebruikt van synthetische kerosine oplegt tegen 2030, zou dat de nodige vraag naar groene waterstof moeten verzekeren voor de productie van die kerosine, bovenop wat gebruikt wordt in de raffinaderijen. Toch lijkt dit niet het geval.
Geert De Cock: “Het probleem is dat de luchtvaartmaatschappijen hun aankoop van kerosine op korte termijn vastleggen, terwijl de producenten van synthetische kerosine er zeker van moeten zijn dat er vraag zal zijn naar hun product de komende twintig jaar tegen een goede prijs.  Zeker omdat die producenten kleinere bedrijven zijn, niet de grote aardoliebedrijven die het termijn-risico zouden kunnen dragen. Daarom denken we dat er een tussenpartij moet zijn om dat risico op te vangen. “

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS