De klimaatimpact van Ineos’ Project One

de olifant

De bouw van de grote ‘Project One’-ethyleenkraker van Ineos is al enige tijd aan de gang. Zowel het bedrijf als de Vlaamse overheden hebben het over een innovatief project dat de best mogelijke technologie toepast, waardoor de CO2-uitstoot van de fabriek nog niet de helft zou bedragen van die van andere ethyleenkrakers.

We bespreken met Thomas Goorden van Apache de volledige CO2-voetafdruk van het project. Hij stelt dat die tot 4 miljoen ton CO2 per jaar zal oplopen, meer dan zes maal de uitstoot van de fabriek alleen. 

Samen met Jelle De Mey bekeek Goorden eerst de uitstoot die gepaard gaat met het ontginnen van de schalie-ethaanvoeding in de VSA en het transport via koelschepen naar Antwerpen. Daar kwam hij uit op minstens 1,3 miljoen ton;  meer dan het dubbele van de 645 duizend ton van de fabriek zelf.

Maar de echte olifant in de kamer, aldus Thomas Goorden, is het feit dat het plastiek dat geproduceerd wordt met het ethyleen uiteindelijk grotendeels in verbrandingsovens zal terechtkomen. Bij volledige verbranding van de Project One Plastics zou jaarlijks 4,5 miljoen ton CO2 gegenereerd worden. Volgens Apache mag in de praktijk zeker op twee miljoen ton gerekend worden. Zo komt de totale koolstofvoetafdruk van Project One uit op 4 miljoen ton (1.3 + 0.65 + 2), meer dan het zesvoudige van de  kraker alleen. 

Daarnaast merkt Thomas Goorden op dat de lage uitstoot van de Project One-kraker niet te danken is aan innovatie technologie, maar aan het gebruik van ethaan als voeding. Daardoor komt er veel meer waterstof vrij als bijproduct dan wanneer nafta gebruikt wordt als voeding. Doordat Ineos die waterstof opstookt, wordt de CO2-uitstoot met meer dan 50% gereduceerd. 

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS