Regering-De Croo boekt succesje. Of lijkt het alleen maar zo? Fernand Huts in ‘De Afspraak’: waarom betaalt hij graag een premie van 750 €? Fernand Huts in ‘De Afspraak’: worden de subsidies van zijn zonnepanelen echt teruggedraaid? Fernand Huts in ‘De Afspraak’: en zijn ‘bewerking’ van de boerentoren, komt die er echt? Het spoor is er al even erg aan toe als De Lijn. Over de rellen na de match België-Marokko heeft iedereen wel een mening. Wij niet. Ons milieu wordt onder onze ogen vernietigd. We weten wat te doen, maar doen het niet of veel te laat. Over idiote vragen. Geldhonger neemt soms rare vormen aan: over te betalen abonnementen voor ingebouwde gadgets. KBC doet daar ook aan mee, maar de app is mogelijk een gevaar voor uw privacy. Bart De Wever zet een oud idee opnieuw in de markt: confederalisme of niets. Ongevraagde dicpics worden strafbaar. Ontslagronde VRT. Maar de sportredactie blijft daarvan gespaard. Is de VRT dan toch overgenomen door het Vlaams Belang?
Wordt een stortplaats voor niet gevaarlijk afval in Kortemark een bestemming van de vervuilde Oosterweel-gronden? Een lokale bewonersgroep vreest van wel.
Huidig beheerder Silvamo gebruikt een stuk van de voormalige baksteensite van Desimpel in Kortemark voor het storten van niet gevaarlijk ‘klasse 2’ afval. Het bedrijf kreeg toestemming van Vlaams milieuminister Zuhal Demir om er materiaal te storten dat tot 50.000 microgram PFAS per kilogram bevat.
‘Leefbaar (groot) Kortemark’ en Climaxi vechten de stortvergunning aan. We hebben Wouter Onraedt van Leefbaar Kortemark aan de lijn en Katrin Van den Troost van Climaxi in de studio.
Wouter Onraedt: ” De Europese normering heeft het over 80 microgram PFAS per kilogram afval als limiet en de Hollandse norm zit daar nog een stuk onder. Afval dat 50.000 microgram PFAS bevat kan dus niet meer beschouwd worden als ongevaarlijk.”
“Het water dat uit het stort komt wordt door Silvamo gefilterd in filters die niet ontworpen zijn om al het PFAS tegen te houden. In de vaarten rond de site zitten de metingen al boven de norm. ”
“De verantwoordelijk provinciaal gedeputeerde geeft toe dat Continue reading →
De plannen voor de bouw van voetbalstadia in landbouwgebied rond Brugge mogen hoogstwaarschijnlijk opgeborgen worden, maar de strijd voor open ruimte gaat verder.
Club en Cercle
Voetbalbedrijf Club Brugge had ooit grootse vastgoedplannen in het landbouwgebied langs de Blankenbergse Steenweg tussen Brugge en Blankenberge maar koos er uiteindelijk voor om een nieuw stadion te bouwen op de huidige site dichter bij de stad. Dat gebeurde toen duidelijke werd dat de optie in het landbouwgebied ook juridisch wankel was: Het gebied was in 1979 in het gewestplan als landbouwgebied en de wijziging in het meer recent Ruimtelijk Uitvoeringsplan (GRUP) om betonnering van de bijna 90 hectare grote zone mogelijk te maken werd juridisch bestreden.
Toch was de open ruimte aan de Blankenbergse Steenweg niet gered want na Club Brugge kwam klein broertje Cercle Brugge met een project voor een stadion en ander vastgoed. Eind oktober gaf de Raad van State de Brugse milieuorganisatie Groen vzw echter gelijk in haar bezwaar dat ze had aangetekend tegen de vastgoedprojecten. Het ziet er dus naar uit dat ook die plannen kunnen opgeborgen worden en de landbouwgrond ten noorden van Brugge niet zal gebetonneerd worden. We bellen met Erik Ver Eecke van Groen vzw. Continue reading →
Het schiet niet op met de strijd tegen de klimaatverandering. Lectrr heeft het resultaat goed samengevat in 1 cartoon. Waarom vinden klimaatactivisten dat wat zij doen geoorloofd is? Het ontwerp voor een ‘vernieuwing’ van de Boerentoren in Antwerpen doet heel wat stof opwaaien. Architect Libeskind en schepen Annick De Ridder waren in de Canvas-studio. De ziekte van N-VA: als iets hen niet zint, dan zinnen zij op wraak. Alles van waarde is weerbarstig (weerloos) zegt ex-stadsdichter Lotte Dodion. En eigenlijk zegt Jeff Deutsch, manager van de succesvolste boekenwinkel in de VS dat ook. Wij halen er daarom het vrijwilligerswerk bij. Een koppijndossier voor de federale regering: de begroting. Antwerpen heeft een overvloed aan diverse trams. Demna Gvasalla is artistiek directeur bij Balenciaga, homo en rijk. Hij heeft daar een mening over. Yves Petry heeft het niet zo voor LQBTQIA+-labeling: die hokjes zijn niet aan hem besteed. En over Qatar moeten we het natuurlijk ook hebben. En het verbod op de One Love-armband. Tenslotte: belangrijke mensen komen vaak in de media. Soms zelfs met een hele reeks programma’s. Je mag er ook een volslagen idioot voor zijn.
Tom Seerden woonde voor de tweede keer de jaarlijkse klimaattop bij. Hij vertelt over het belangrijkste positieve punt: in de slottekst kwam dat er compensatie moet komen voor de grote slachtoffers van de klimaatverandering, helaas zonder veel concrete invulling. En dan het grote pijnpunt: er staat nog steeds niet in de slottekst dat fossiele brandstoffen uitgefaseerd zouden moeten worden. Er komt dus – misschien – een grotere dweil, maar de kraan blijft voorlopig wijd open.
Het onderzoeksschip Simon Steven van het Vlaams Instituut voor de Zee is vanuit Oostende de Schelde opgevaren en ligt aangemeerd aan de Napoleonkaai bij het eilandje. Morgen 27 november kan het van 10 tot 17 uur gratis bezocht worden.
Het VLIZ doet onderzoek naar klimaatwijziging en plasticvervuiling. Bart De Smet van het VLIZ licht verder toe wat het VLIZ doet en wat er te zien is op de Simon Stevin.
A wounded boy sits on a bed in the Ayder Referral Hospital on June 4, 2021, in Mekelle, Ethiopia. (VOA / Yan Boechat) (creative commons)
Begin 2020 brak er een gewelddadig conflict uit in Tigray, in het noorden van Ethiopië, tussen enerzijds het TPLF (Tigray People’s Liberation Front) en anderzijds het regeringsleger onder leiding van Abiy Ahmed. Een jaar geleden, in oktober 2021, spraken we met Jan Nyssen (UG) over het conflict en bijhorende humanitaire crisis. Recent werd er een vredesakkoord gesloten tussen de strijdende partijen, dat echter voorlopig dode letter blijft. Voor meer achtergrondinformatie legden we ons oor opnieuw te luisteren bij Jan Nyssen, die de situatie nog steeds op de voet volgt.
Er bestaat nog
onduidelijkheid over het akkoord dat gesloten is en de consequenties hiervan voor
de strijdende partijen, zijnde het regeringsleger en het TPLF maar ook strijdkrachten uit de Amhara-regio en troepen
uit buurland Eritrea. In het akkoord zelf is sprake van ‘third parties’ zonder
deze bij naam te noemen. Concreet is de vraag of de defacto militaire blokkade
van de Tigray-regio bij deze is opgeheven? In praktijk blijkt er nog steeds
veel te weinig humanitaire hulp te zijn die de stad Mekele kan bereiken.
Volgens de schattingen van Jan Nyssen en zijn team sterven er nog steeds
dagelijks 300 tot 500 mensen. Er wordt wel minder geschoten, maar toch sijpelen
er nog berichten binnen van plunderende troepen uit Eritrea.
Momenteel
(november 2022) is het oogstseizoen bezig in Ethiopië. Dit is een manuele arbeid,
dus het duurt nog enkele maanden eer het voedsel effectief ter beschikking is.
Gevolg is dat er zich momenteel een groot probleem van hongersnood stelt. De
vorige oogst is reeds lang op en de nieuwe oogst is nog niet gebruiksklaar. Een
situatie die zich ook voordoet in de ganse regio van de Hoorn van Afrika, wat ervoor
zorgt dat de diplomatie van de Verenigde Naties zeer voorzichtig te werk gaat
met de toestand in Tigray, om zo de toegang tot de rest van de regio niet te
verliezen. Een typisch spel van chantage, waar de Ethiopisch regeringsleider
Abiy Ahmed de voorbije jaren een strategie van heeft gemaakt. Jan Nyssen
verwijst in deze context naar de
moord op drie medewerkers van Artsen Zonder Grenzen in juni 2021. Ook het
conflict tussen Oekraïne en Rusland is deel van een politiek spel van chantage
in de raad van de Verenigde Naties, waarbij Abiy Ahmed de supermachten Rusland,
China en de VS handig tegen elkaar weet uit te spelen.
De langdurige
droogte en het conflict in Oekraïne dragen alleen maar bij tot de voedselschaarste.
Die oorlog in Oekraïne heeft ook er ook voor gezorgd dat er (nog) minder
aandacht is gegaan naar de oorlog in Tigray, terwijl het aantal
burgerslachtoffers hier vele malen groter is. De berekeningen van Nyssen en
zijn team komen uit op een getal tussen de 400 en de 600 duizend, op een
bevolking van 6 miljoen. Het gaat dan over rechtstreekse slachtoffers van het
oorlogsgeweld, mensen die om zijn gekomen door de honger, maar ook mensen die
gestorven zijn door het instorten van het plaatselijke gezondheidszorgsysteem. Door
het ontbreken van antibiotica kan een kleine infectie dodelijk zijn, ook het
gevolg van de staat van beleg die op Tigray werd afgekondigd. Nyssen verwijst
in deze context naar de gelijkenissen met het beleg van Biafra in de jaren ’60.
Destijds, voor
het conflict losbarstte, was Nyssen onder meer actief met
herbebossingsprojecten in Tigray. De vluchtelingenstromen die ondertussen door
het conflict zijn ontstaan in combinatie met een gebrek aan elektriciteit hebben
in sommige regio’s wel geleid tot extra houtkap voor brandhout en houtskool. Op
andere plaatsen heeft het conflict de begroeiing wel goed gedaan, doordat
minder mensen zich op het platteland waagden. De begroeiing blijft in ieder
geval van levensbelang voor het vasthouden van het weinige water dat soms valt
in de regio.
Er zijn door het conflict
miljoenen mensen op de vlucht geslagen. De troepen van het regeringsleger
hebben de mensen voor zich uit gedreven, waardoor er zeer veel intern verplaatste
mensen zijn die sterk afhankelijk zijn van voedselhulp. Een bevolking die ook
bang is van de regeringstroepen die nu na het akkoord garant moeten staan voor
de beveiliging. Een bijkomend probleem is dat de scholen al drie jaar gesloten
zijn. Er was een covid pandemie en er waren geen lonen voor het onderwijzend personeel.
De leegstaande scholen doen nu soms dienst als vluchtelingenkampen.
Tot slot vroegen
we achter het antwoord van de internationale gemeenschap. Er was wel druk
vanuit de VS op Eritrea om zijn troepen terug te trekken, maar of er echt gevolg
aan wordt gegeven moet nog blijken. Sowieso is het conflict in Tigray een ‘vergeten
oorlog’, zeker met de massale media aandacht voor Oekraïne. Nyssen parafraseert
onze eerste minister De Croo: “ ’De vluchtelingen uit Oekraïne zijn mensen
zoals ons.’ Als er een oorlog is die gaat over ‘mensen zoals ons’, krijgt die
veel meer aandacht als een oorlog in het verre Afrika. […] Er is een reportage
geweest op Arte
met toch wel zeer schokkende beelden van het Ethiopische leger. […] Normaal zou
de media hier op zitten wachten om over zulke bloederige evenementen te
berichten. Maar er wordt geen aandacht aan gegeven.”
In
september spraken we met Tino Ruyters, bestuurslid van SMART On Drugs en
tevens directeur van Free Clinic. Onderwerp van gesprek waren recente nationale
en internationale ontwikkelingen met betrekking rond drugswetgeving. Een
boeiend interview, waar we graag een vervolg aan wilden breien met twee andere
leden van SMART On Drugs (SOD), Herman
Wolf en Steven Debbaut.
Steven Debbaut is
criminoloog van opleiding en momenteel onderzoeker aan UG en VUB. Focus van
zijn onderzoek is drugsbeleid en de politionele opvolging van drugs. Herman
Wolf komt vanuit het straathoekwerk met drugsgebruikers en kansengroepen.
Beroepshalve is hij ook verbonden aan de UG met onderwijsprojecten. Beiden
waren betrokken bij de oprichting van SOD, waarbij mensen vanuit verschillende
invalshoeken (academisch, hulpverlening, preventie,..) samenkwamen om het
huidige drugsbeleid kritisch onder de loep te nemen. Op lange termijn willen ze
graag illegale drugs uit het strafrecht halen, weliswaar met strenge regulatie.
Op korte termijn willen ze vooral het falend drugsbeleid op de politieke agenda
krijgen. De kloof tussen politiek beleid enerzijds en wetenschappelijke
inzichten en praktijkervaring anderzijds is te groot. Onze drugswetgeving is
meer dan 100 jaar oud en hopeloos gedateerd. In 1996 is er wel een
parlementaire werkgroep samengekomen om het drugsbeleid te herbekijken, maar
met die inzichten is nauwelijks iets gebeurd.
Een probleem bij illegale roesmiddelen is dat alle kwaliteitsnormen ontbreken en gebruikers daardoor worden blootgesteld aan onnodige risico’s. Bovendien gaan er nog steeds te veel middelen naar bestraffing en strafrechtelijke vervolging, terwijl hulpverlening en preventie ondergefinancierd zijn. Steven Debbaut: “Er zijn veel risicovolle gedragingen, zoals skiën, paardrijden en motorrijden, die we niet in het strafrecht zetten. Daar zit de fundamentele vraag: in hoeverre wil je als samenleving risicovol gedrag in het strafrecht zetten? Ik denk dat we dat fundamenteel zoveel mogelijk moeten beperken. Je kan regelgeving ontwikkelen, drempels inbouwen en structuren opzetten. Maar het strafrecht blijkt een slecht instrument om om te gaan met de realiteit dat mensen nieuwsgierig zijn naar roesmiddelen.” Naast dit principieel argument blijkt ook uit decennialang repressief beleid dat het gewoonweg niet werkt: het gebruik noch het aanbod dalen. Uit internationale voorbeelden blijkt anderzijds dat regulering het gebruik van roesmiddelen niet doet stijgen. Er is geen causaal verband tussen verbieden en minder gebruik. SOD waarschuwt wel voor een commercieel model, zoals in sommige staten in de VS. Bij een profit-model zijn de risico’s hoger, zoals we kunnen zien bij alcohol waarbij bepaalde doelgroepen worden geviseerd door reclame. SOD pleit daarom voor een gezondheidsbenadering met een goede regulering.
Het merendeel van de gebruikers van roesmiddelen (zowel legaal als illegaal) zijn niet-problematische gebruikers. De meeste onderzoeken geven een cijfer van 85 à 90 % niet-problematische gebruikers. Bij mensen die wel problematisch gebruik ontwikkelen, zien we een oververtegenwoordiging van mensen uit zwakkere economische milieus. Een verslavingsproblematiek kan vaak samenhangen met verontrustende opvoedingssituaties, discriminatie, werkloosheid of kansarmoede. Steven Debbaut wijst erop dat je beter een ‘war on poverty’ kan voeren dan een ‘war on drugs’ om zo het problematisch gebruik te verminderen.
Het loont de moeite om de ontstaansgeschiedenis te onderzoeken van waarom bepaalde middelen ooit verboden zijn geworden. Onze drugswetgeving uit 1921 kwam voort uit een internationaal prohibitieregime dat sterk werd beïnvloed door de VS. Er speelden economische en geopolitieke motieven, zoals bijvoorbeeld opiumbelangen in de voormalige Britse kolonies en de machtsstrijd die ermee samenhing. Ook bepaalde bevolkingsgroepen werden geviseerd, met name als men het had over cannabisgebruik in Mexico, of het gebruik van cocaïne op interraciale bijeenkomsten, een taboe in de VS. De raciale motieven werden ook duidelijk bij de uitvoering op straatniveau, aangezien de Afro-Amerikaanse gemeenschap in de VS extra werd geviseerd en dus de meeste kansen hadden om in contact te komen met politie en justitie.
Herman Wolf verwijst
naar een
recent onderzoek van de Universiteit Gent waarbij er sprake is van een ‘warboel
on drugs’. In de verschillende juridische districten in België is er een
verschillend beleid. Het ene district is meer gericht op repressief beleid, terwijl een ander district meer inzet op
begeleiding en hulpverlening. Door de versnippering van bevoegdheden rondom justitie,
preventie, gezondheid en hulpverlening wordt de situatie er in België niet
eenvoudiger op. Het persoonlijk gebruik uit het strafrecht halen kan een eerste
stap zijn om onduidelijkheden tegen te gaan. De decriminalisering in Portugal
toont aan dat het (problematisch) gebruik daar niet gestegen is. Er is minder
stigma, waardoor er meer middelen vrijkomen voor preventie. De volgende stap
kan dan het reguleren van middelen zijn,
te beginnen bij cannabis. Zo kan er een langzame evolutie zijn naar een
coherent regulerend beleid voor elk
middel. Dit kan ook betrokken worden op alcohol, waar we feitelijk zijn
doorgeschoten naar een teveel ‘laissez faire’ beleid, met alle schadelijke gevolgen
van dien. SOD pleit hierbij voor een verbod op reclame voor alle roesmiddelen.
Ook de problemen die er zijn met legale medicatie moeten worden aangepakt. Bovendien
rust er ook een taboe op het bespreken van de voordelen van roesmiddelen
(stressvermindering, ontspanning, bevordering creativiteit, pijnbestrijding).
Steven Debbaut: “Het is zoeken naar een evenwicht. Je moet zeker geen dingen
gaan promoten, echter wel sterk inzetten op regulering, eerlijk informeren en het
duidelijk maken van risico’s. Maar het demoniseren werkt averechts.”
Het reguleringsbeleid
blijft alleszins moeilijk te verkopen. Er is nood aan politieke moed van de
huidige politici, die zich momenteel niet aan het thema willen verbranden. Vaak
zijn voorstanders van een regulerend beleid als het ware ‘fin de carrière’,
waarbij ze niet meer veel te verliezen hebben. Steven Debbaut verwijst naar
ex-presidenten van Zwitserland, Colombia, Barack Obama of Kofi Annan. Hetzelfde
geldt voor politiecommissarissen op rust.
Tot slot gingen
we tijdens ons gesprek nog in op enkele internationale voorbeelden. In Duitsland
was de regulering van cannabis opgenomen in het regeerakkoord en de plannen worden
nu ook effectief uitgerold. De gehele cyclus van productie, distributie en
verkoop wordt door de overheid in handen genomen. Het is een non-profit model
dat dicht aansluit bij de ideeën van SOD. Steven Debbaut verwijst ook nog naar
het model in Uruguay, waar de verkoop op drie pijlers berust: apothekers,
cannabis social clubs en neutrale overheidsshops. Ook in Tsjechië liggen
voorstellen tot regulering van cannabis op de politieke tafel. Wanneer enkele
landen het voortouw nemen, kan men op termijn komen tot een gemeenschappelijk
Europees beleid.
Steven Debbaut
sluit af: “Er is een realiteit in de samenleving, en je kan je hand voor je
ogen houden of het onder de waterlijn proberen te duwen, maar het verdwijnt
niet. Het verbieden helpt niet. Het is een fenomeen, en daar hangen zorgen
rond, maar haal het boven water, krijg er zo meer zicht op en ontwikkel daar
beleid rond. Dan kan je aan volksgezondheid beginnen werken.”
We spraken met Koen Goemans, directeur van Opnieuw & Co, over de beslissing om de winkel in Nijlen te sluiten. Waarom was dit nodig? Wat is er nodig om het hergebruik in ons land te doen stijgen?
Het Koninklijk Instituut voor Kunstpatrimonium organiseert momenteel de Erfgoed Challenge. Het Monument van de Arbeid en meer bepaald de gipsen zijn in de running. Het is van de hand van Constantin Meunier, de meester die ons ook al de Buildrager schonk (het symbool van de dokwerkers en opgesteld aan het Antwerpse stadhuis).
Meunier, als kameraad van de werkende klasse, verdient onze steun, zeker aangezien de winnaar recht krijgt op restauratie. Momenteel staat het Monument van de Arbeid niet op kop, maar dat kunnen wij veranderen. De gipsen zijn slecht geconserveerd en dit zou wel eens de laatste kans kunnen zijn. Stemmen kan nog tot 27 november ’22.
We interviewden hierover professor Dorssemont, gespecialiseerd in het arbeidsrecht.
Waren de raketten op Polen een
ongeluk? Wat als allerlei complottheorieën daarover de ronde gaan doen?
En nog maar eens dat verdomde openbaar vervoer in Antwerpen.
Er bestaan nu ook al trams die niet alleen het spoor bijster, maar ook het
noorden kwijt zijn.
Koen Kennis, schepen van Immobiliteit van Antwerpen, een fossiel uit de jaren
’60 van vorige eeuw.
Verschillende schrijvers met uitgesproken standpunten passeren de revue:
– De Joodse schrijfster Ayelet Gundar-Goshen over het ‘n’-woord en over ‘fuck’.
– De homoseksuele Amerikaanse schrijver David Sedaris spot met de toegenomen
gevoeligheid van de jongere generaties.
– De Nederlandse schrijver Leon De Winter over wie de echte helden zijn.
– De Oekraïense schrijver Serhiy Zhadan zegt dat er geen vrede mogelijk is
zonder rechtvaardigheid
Hoe zit het met de besprekingen tussen de regering en Engie over de
kerncentrales?
Tom Naegels heeft het niet begrepen op de film Zillion. Ik ben het met hem
eens.
Wat zal de klimaattop opleveren?
Bij gebrek aan beter: de bizarre oogst uit een krant op een willekeurige dag.
We wagen ons aan een commentaar op de berichtgeving over de oorlog die Rusland ontketende. Maar wie beheerste het nieuws als niemand anders: Elon Musk en dat is niet zonder risico’s. Nog maar eens over de op stapel staande belastinghervorming en hoe die er zou moeten uitzien volgens sommige partijen. Het gaat niet goed met de sociale zekerheid. Hoe komt dat? De cijfers van die sociale zekerheid zijn hallucinant. De staking volgens Lachaert. Er waren prijsstijgingen tot 39 procent. Daartegenover staan dan weer gigantische winsten van olieconcerns. Er is geen goede kant aan het Ventilusdossier voor CD&V. En het stikstofdossier is een ander hoofdpijndossier voor CD&V. De Vlaamse canon ligt onder vuur en dat is niet voor het eerst. Het stadsdichterschap in Antwerpen is dood en begraven. Ze moeten maar gaan werken voor de kost, aldus de verantwoordelijke schepen Nabilla Ait Daoud. De dotaties voor partijen zijn eigenlijk toch ook gewoon subsidies. Remco Evenepoel trouwt met zijn Marokkaanse vriendin, in stijl en traditioneel. We eindigen met een positieve noot en met een aantal onderwerpen die vandaag niet aan bod konden komen.
‘s Morgens in de vroegte reden we langs verschillende piketten in de haven om in gesprek te gaan met de stakende arbeiders en met anderen die daar ook uit solidariteit aanwezig waren.
U luistert achtereenvolgens naar: Katrin van Climaxi in discussie met werknemers; Charissa (= Slons die van Ons) aan het Esso-piket over de staking van 4 december; Jan, afgevaardigde bij BASF; Jimmy, werknemer bij HCI; Johan, steunpiket Total Energies; Louis van de Actief Linkse Studenten; Peter Mertens (pvda); Robbie, secretaris voor de scheikunde; Ruth-Marie van Greenpeace; en Walter, wernemer bij Bayer.
Lena, één van de medeoprichters van T-Buddy, vertelt over dit project. Daarbij worden ervaringsdeskundige & opgeleide mensen gekoppeld aan wie nog aan het begin staat van de ontdekking / aanvaarding van het anders zijn dan de binaire gendernorm en de daarmee gepaard gaande sociale, medische, juridische … veranderingen.
Honderd jaar geleden kwamen Benito Mussolini aan de macht na een mars van duizenden fascisten naar Rome. Vandaag is extreemrechts opnieuw aan zet, wereldwijd. We hebben historicus Vincent Scheltiens in de studio voor achtergrond en analyse.
Iedere extreemrechtse beweging heeft haar eigen specificiteit, maar er zijn toch vooral veel punten van overeenstemming tussen alle extreemrechtse stromingen.
“Het is nog niet te laat om er iets aan te doen, maar het wordt tijd dat politici duidelijk maken waar ze staan tegenover extreemrechts.“
Toch zijn er dus ook verschillen met vroeger. Extreemrechts heeft in de 21ste eeuw haar duw in de rug niet gekregen door de (nasleep van de eerste wereld)oorlog, of door een communistische revolutie. Vincent Scheltiens ziet de globalisering van de afgelopen decennia eerder als de nieuwe katalysator: “We denken dat de globalisering ons weinig raakt, tot de vluchtelingen die daar het gevolg van zijn op onze drempel staan.”
“Een belangrijk punt van overeenstemming tussen alle extreemrechtse bewegingen is het tribalisme en de wil om de eigen stam zuiver te houden, met daaraan gekoppeld nationalistische retoriek en mythische flauwekul. Een verschil tussen huidig en vooroorlogs extreemrechts is dat honderd jaar geleden ook het verlies van een oorlog of koloniale grootheid meespeelde.”
Scheltiens wijst ook op enkele relevante contextuele verschillen: “We hebben nu wel een Europese Unie die er destijds niet was (en die nieuwe extreemrechtse regimes tot compromissen dwingt). Veel van die bewegingen halen nochtans een deel van hun succes uit hun vijandigheid tegenover de EU.” Continue reading →
We spraken met Koen Goemans, directeur van 
