Redactie Radio Centraal

foto: RC

In navolging van voorbeelden uit het buitenland  brengt Apache het grootgrondbezit in Vlaanderen in beeld. We bellen Steven Vanden Bussche, co-auteur van het merendeel van de artikels uit de reeks.

“Enkele jaren geleden gingen we op zoek naar de publieke eigendommen. Toen bleek dat de lokale besturen veel OCMW-gronden verkochten. We vroegen ons af wie de private grootgrondbezitters waren. ”

Al bij al valt het wel mee met het grootgrondbezit in  Vlaanderen. Studies toonden aan dat Duitsland en Nederland veel meer geconfronteerd wordt met grootgrondbezitters. Dit is waarschijnlijk het gevolg van meer opsplitsing bij successie in België, eerder dan van een systeem van hoge belastingen op grondbezit. Integendeel, vastgoed wordt eerder onderbelast, en het belastingregime werd recentelijk  nog guller voor (groot)grondbezitters,  met nieuwe vrijstellingen voor buitenlandse bezittingen, een afschaffing van de erfbelasting op ‘natuurgoederen’, en subsidies voor het beheer van privaat natuurgebied.

“We hebben ons tot nu toe gericht op het grondbezit op het platteland. De steden gaan we nu bekijken. Op het platteland zijn er drie categorieën: de oude grondadel, bedrijven en de nieuwe rijken. Bij de oude adel gaat het veelal over kasteeldomeinen, parken, natuurgebieden en landbouwgrond.”

“Er zijn een aantal industriëlen die investeren in landbouwgrond, wat de prijzen onbetaalbaar maakt voor veel boeren. In veel gevallen worden die gronden verpacht op kortere termijn, wat hogere prijzen oplevert. Het is  voor de overheid nuttig om te weten wat er met die gronden gebeurt. Het beleid richt zich op wat de landbouwer doet met de gronden die hij exploiteert, maar houdt dus geen rekening met de eigenaars en die bepalen óók wat met de grond gebeurt. Het zou goed zijn moest het beleid hier een beter zicht op krijgen.”

Apache zal zich in het verder onderzoek dus focussen op vastgoedbezit in de steden.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

logo 21/3

Op 21 maart 2021 nam Radio Centraal deel aan de Internationale dag tegen racisme en uitsluiting. Simultaan op de Groenplaats, het Moorkensplein, in het Kielpark en op Radio Centraal werd een poetry-slam tegen racisme en discriminatie afgespeeld. Na afloop werd er nog een akoestisch nummer gebracht op de verschillende pleinen.

Kielpark: Junior Akwety – “A Change is gonna come”
Groenplaats: Rapha Kuabe Atekaze – “Cynthia Erivo” – Stand Up
Moorkensplein: Jaouad Alloul –  “Eind Van Ons Latijn“

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Podcast (d2): Play in new window | Download

Subscribe: Android | RSS

Podcast (d3): Play in new window | Download

Subscribe: Android | RSS

radiosyndical.be

Maandag 29 maart staken de socialistische en christelijke bonden voor een ruimere onderhandelingsmarge op de lonen.
We bellen met Mehdi Koocheki van het ABVV over het waarom en waar van de staking.
… en over “Radio Syndicale” die op de stakingsdag van 9 tot 12uur ‘s ochtends via het internet verslag zal brengen van de acties.

Mehdi Koocheki: “De limiet van 0.4% loonsverhoging is onafhankelijk van hoe het bedrijf het tijdens de coronacrisis heeft gedaan. Er zijn heel veel sectoren die het moeilijk hadden, maar er zijn ook veel sectoren waar hard werd doorgewerkt, serieuze winsten zijn gemaakt en ruime dividenden worden uitgekeerd. Een 0.4% limiet is geen onderhandelingskader.”

De limiet op de loonsverhogingen is een gevolg van de wet uit 1996 die de loonopslagen beperkt in functie van de lonen in de buurlanden.

Mehdi Koocheki: “Die wet stelt dat een loonnorm zal berekend worden die richtinggevend is. In 2017 is men beginnen morrelen aan de wet. Toen werd beslist om de 8% vermindering van de sociale bijdragen niet in rekening te brengen bij het berekeken van de het loon waarmee de lonen in de buurlanden vergeleken worden, waardoor de berekende loonkost geen basis meer is voor vergelijking met de loonkost in de buurlanden.”

Continue reading →

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Studenten in het hoger onderwijs kunnen eenzelfde studiejaar trissen, maar geen vierde keer meer volgen. In het volwassenenonderwijs is al een tijdje een soortgelijke regel van kracht: cursisten kunnen dezelfde module wel eindeloos herhalen, maar moeten vanaf de vierde keer aanzienlijk meer inschrijvingsgeld betalen.

Door de abrupte overschakeling naar online lesvormen vanaf half maart vorig jaar hebben veel cursisten hun module niet kunnen afmaken. Er is toen, na een petitie, toegezegd dat die gemiste module niet zou meetellen. Ook voor hogeschoolstudenten kwam er zo’n ‘compensatie’.

Dit schooljaar is deze compensatiemaatregel voor de hogeschoolstudenten hernomen, maar voor de cursisten in het volwassenenonderwijs niet. NT2-leerkracht Lander Meeusen schreef hierover een opiniestuk op Apache.

Doordat hij zich in de zaak verdiepte, ontdekte hij dat er nog heel wat andere ingrepen op het programma staan die de participatie van nieuwkomers niet echt zullen bevorderen. Er is namelijk een decreet in de maak waardoor het integratietraject op een paar punten ingrijpend gewijzigd zou worden.

Voor zowel de cursus maatschappelijke oriëntatie als de modules Nederlands zouden cursisten € 90 inschrijfgeld gaan betalen, plus nog eens € 90 om het examen af te leggen, in totaal dus € 360. Aangezien de meeste nieuwkomers (zo’n 4/5) niet verplicht zijn een inburgeringstraject te volgen, is de kans groot dat ze dat dan niet meer zullen doen. Voor de wel-verplichte inburgeraars kan dit een zware financiële belasting betekenen, die in veel gevallen gewoon ten laste zal komen van het OCMW of een andere ondersteunende instantie.

Verder zou er een standaard-examen komen voor alle cursisten. Maar veel lesgevers NT2 werken op maat van de cursisten en de noden die zij hebben. De cursisten krijgen dus niet noodzakelijk allemaal dezelfde inhoud mee, zodat een gestandaardiseerde test eigenlijk onmogelijk is. Voor cursisten die weinig of geen schoolse achtergrond hebben, zou zo’n centraal examen bovendien een zware stress-factor betekenen, ook omdat ze weten dat ze, als niet slagen, opnieuw moeten betalen voor een herkansing.

Over deze en andere aspecten van de geplande hervorming spraken we met Lander Meeusen (cvo Vitant) en Miet Corneillie (Open School).

Conceptnota hertekening inburgeringstraject

Interview – deel 1:

Interview – deel 2:

Dinsdag stuurden afgevaardigden uit de Centra voor Basiseducatie een open brief aan de betrokken ministers. ACOD en COD hebben zich achter hun bezwaren geschaard en zijn een mediacampagne opgestart. Wilt u de zaak steunen? Deel dan hun berichten op facebook (hier en hier) en op instagram.

foto: Will Haigh, UK MoDefence, via wikipedia

Groot Brittannië dreigt ermee haar kernwapenarsenaal te vernieuwen en uit te breiden. “Een schending van het non-proliferatieverdrag” aldus Ludo De Brabander van Vrede vzw.

Ludo De Brabander: “Momenteel heeft Groot Brittannië 180 kernkoppen. Premier Boris Johnson kondigde aan dat aantal te willen uitbreiden naar 260. Groot Brittannië heeft vier (nucleaire) Vanguard-duikboten die de Britse kernwapens dragen. In 2016 stemde het parlement voor de vervanging van die boten. Terzelfdertijd was er ook een plan om het Trident-kernwapensysteem te vernieuwen. Elke Trident-raket kan vier kernkoppen dragen. Het Trident-systeem is met de hulp van de VSA ontwikkeld. De raketten zelf zijn gebouwd door Lockheed-Martin, de kernkoppen hebben de Britten grotendeels zelf ontwikkeld en ze worden gebouwd in Aldermaston waar in de jaren ’50 de eerste anti-kernwapenbetogingen werden gehouden. Ook de  duikboten assembleren ze zelf, die liggen in Faslane, in Schotland.”

“De Britse plannen zijn in strijd met het non-proliferatieverdrag dat niet alleen de bedoeling had om de verspreiding van kernwapens tegen te gaan, maar ook om de kernwapenarsenalen van bestaande kernwapenstaten af te bouwen. Artikel VI van het NPV zegt dat Continue reading →

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

foto: Aidanreinquin via wikipedia

Minister van Mobiliteit Lydia Peeters stelt de  herschikking van de Antwerpse tramlijnen uit.  Er wordt veel geïnvesteerd in nieuwe tramstellen, maar er komen geen engagementen voor nieuwe tramlijn-infrastructuur .

Lydia Peeters: “Er was heel wat kritiek op de plannen van de Lijn voor de Antwerpse trams. Ik heb daar veel burgers over gehoord en hun bekommernissen ter harte genomen. Daarom heb ik besloten het tramlijnenverhaal in de wacht te zetten tot na de levering van de trams die start in het derde kwartaal van 2022. Dan zal er voldoende capaciteit zijn, wat zal toelaten om een ander plan voor te leggen, met meer draagvlak.”

“Het plan dat voorlag zorgde voor grote problemen in bepaalde regio’s  zonder veel meerwaarde in andere.”

“Eens die extra capaciteit er zal zijn, dan zullen de mensen zich geen zorgen meer moeten maken over het gebrek aan plaats en zullen de problemen, denk ik, van de baan zijn. Er waren al 40 trams besteld in 2019 en 2020. Dat zijn de eerste die zullen geleverd worden. Dit jaar bestellen we nog 20 extra tramstellen die in 2024 zullen geleverd worden. De oude zullen ook gereviseerd worden.”

“Het plan dat voorlag zorgde voor grote problemen in bepaalde regio’s  zonder veel meerwaarde in andere. Daarom wachten we nu op de extra tramstellen. Als de nieuwe- en gereviseerde trams er zullen zijn dan moeten we voor de ganse regio bekijken hoe we de extra capaciteit zullen realiseren. Ik zeg niet dat het huidig netwerk zal blijven bestaan, aan sommige onderdelen houdt men vast uit historische redenen en uit nostalgie. ” Continue reading →

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Illustratie Muse Paris

Het driegeslacht Hugo/Ilse Van Dienderen en Amber Paris schreef een laagdrempelig klimaat-‘woordenboek’.

Hugo Van Dienderen is actief binnen Grootouders voor het Klimaat en voormalig Groen-politicus, leraar en journalist. Dochter Ilse en kleindochter Amber zijn wel partijpolitiek actief voor Groen op gemeentelijk niveau.

We overlopen een tiental van de woorden uit het ABC, de overige 167 vindt u in het boek.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Allegorisch beeld vd Belgische Nationale_Bank, via Commons.wikimedia.org

Recent brachten we bijdragen over kobaltontginning in Congo en ontbossing in Brazilië. In de Bankenwijzer XL van Fairfin worden beide dossiers met stip vermeld bij de analyse van investeringen van banken die in België actief zijn. We belden met Frank Vanaerschot, inhoudelijk medewerker bij Fairfin, met de vraag om ons hierover wat meer uitleg te geven.

Fairfin onderzoekt de spelregels en de spelers van ons financieel systeem. Elke dag worden er door de banken miljarden uitgegeven. Maar waar de investeringen terechtkomen, is niet meteen duidelijk, en het zicht wordt vertroebeld door een wirwar van fiscale constructies en ingewikkeld jargon. Als men zich de vraag stelt waarom wereldwijd mensenrechten op grote schaal geschonden worden, komt men als snel uit bij keuzes die draaien om geld. Heel wat bedrijven zijn grotendeels afhankelijk van banken voor hun activiteiten. Banken schrijven leningen uit, kopen aandelen of obligaties van bedrijven op of zorgen ervoor dat deze op de markt worden gebracht. Maar banken zijn allesbehalve transparant, en men is verplicht om te betalen om inzicht te mogen krijgen in de specifieke databases. Een ‘abonnement’ op zo’n database kost ongeveer € 25.000 per jaar. Wil men concrete informatie over bepaalde bedrijven, dan kan je die kopen voor een paar duizend euro. Continue reading →

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

bron: klimaatzaak.eu

De Klimaatzaak nadert  langzaam maar zeker haar ontknoping. De zaak van een burgercollectief tegen het gebrek aan klimaatbeleid van de vier Belgische regeringen komt volgende week, na meer dan  zes jaar, eindelijk voor. We bellen Francesca Vanthielen, die woordvoerder is voor Klimaatzaak vzw.

De vertraging is niet te wijten aan het gerechtelijk apparaat maar aan de overheden zelf. Vooral Vlaanderen lag dwars door de zaak procedureel te vertragen. In 2014 werd geëist dat tegen 2020 de CO2-emissies met 25% zouden beperkt worden ten opzichte van 1990. Die deadline is ondertussen al gepasseerd, de daling is rond 20% blijven steken en dus wordt het nog moeilijker om de 42% te halen die Klimaatzaak eist.

Francesca Vanthielen: “Een overheid heeft een zorgplicht en moet de burger proberen te beschermen tegen een komend gevaar. Dat hebben onze overheden gedaan met covid-19, en dat zouden ze ook moeten doen als het over de klimaatwijziging gaat.”

“Economische studies tonen aan dat de nodige investeringen zullen renderen. Het is geen ramp als je de kortere-termijndoelstellingen niet haalt. Je hebt de keuze hoe je tot een 100% emissiereductie komt in 2050:  je kunt weinig doen op korte termijn en dan een extra inspanning later. Studies tonen aan dat dat de duurdere oplossing is. Het is goedkoper als je meer doet bij de start.”

In Nederland is de overheid definitief in het ongelijk gesteld in de gelijkaardige Urgenda-zaak. Vanthielen: “Dat heeft belangrijke gevolgen gehad. De steenkoolcentrales zijn gesloten of draaien op verminderde doorzet, en er is een klimaatwet. Er is ook een groot maatschappelijk debat op gang gekomen en een vraag naar meer transparantie.”

Er werd geargumenteerd dat de eis tot klimaatactie niet via de rechter kan afgedwongen worden omdat dat een schending van de scheiding der machten zou zijn. Francesca Vanthielen: “Dat was een argument dat aangehaald werd vóór de zaak in Nederland gewonnen werd. Ondertussen loopt er ook in Ierland een klimaatzaak, en recentelijk is in Frankrijk L’affaire Du Siecle uitgesproken. Dus de geesten binnen de juridische wereld rijpen.”

Klimaatzaak eist een ‘dwangsom’ van een miljoen euro per maand bij veroordeling. Dat is nodig omdat de Belgische overheden, in tegenstelling tot de Nederlandse, een gerechtelijke uitspraak al wel eens durven te negeren. Ook blijken boetes geen effect te hebben als ze te laag zijn, zoals de juridische actie voor propere lucht aantoonde.

De Klimaatzaak komt dinsdag voor en loopt negen dagen. Het kan dan nog enkele maanden duren voor er een uitspraak komt. Daarna kunnen de vier regeringen elk nog beroep aantekenen.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Actie, politiek, engagement vanuit de kunsten, literatuur en film

• Inleiding met Najomi Smets en Lola Laenen van het 8maars.collectief Antwerpen
• Studiogesprekmet vakbondsafgevaardigden Caro Vanderscheuren (ABVV) & Kristel Van Damme (ACV)
• Johanna Pas bezielster van de boekhandel Kartonnen Dozen die de Çavaria Media prijs 2021 toekwam
• Abortus, een gesprek met Caroline Grumiau (Gacepha) & beschouwing over aanpak LUNA (via FURIA)
• Verslag door Marthe van de acties in Brussel
• Podcast Femina Libera, leesgroep De Groene Waterman
• Verslagen van Gert, Jacko en Ageeba vanop Sint-Jans-, De Coninck- en Operaplein
• BOEH! maakt een balans op Samira Azabar & Ida Dequeecker in de studio
• Verslag van de acties op de pleinen
• Bernardine Evaristo – Meisje, vrouw, Anders met Hilde Meesters van de leesgroep van YWCA Antwerpen
• Serie en filmtips van Eline van Girls on film & Leni van Wanda Collective over de nood aan een inclusief filmlandschap in België.
  Julia spreekt over vrouwvriendelijke porno
• the keepers: archivisme & activisme
• Nabeschouwing met Leen Nicolas, Jacko, Ageeba,Yves Kibi Puati Nelen & Gert Buscops

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

foto Yves Kibi Puati Nelen

Verslag van op de pleinen tijdens de internationale vrouwendag in Antwerpen door onze vliegende reporters:

Ageeba Cromah, Yves Kibi Puati Nelen, Jacco De Vos, Gert Buscops, Hans De Beuckelaer en Leen Nicolas

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Genoeg met de mainstream, tijd voor radicaal feministische pornografie waarin het niet-heteronormatieve aan bod komt, een diversiteit aan lichamen getoond wordt en het seksueel genot van de vrouw ook centraal kan staan.

We bellen met Julia Roeselers, documentairemaakster en camera-vrouw van vrouwvriendelijke porno.

In het huidige pornolandschap verschoof de nadruk van langspeelfilms of blootmagazines naar ontelbare korte clips die je kosteloos kan bekijken op het web. Door het genot van de vrouw even centraal te stellen als het genot van de man, door de camera niet alleen op het naakte vrouwenlichaam maar ook op het mannenlichaam te richten, en door het bewust ondermijnen van genderstereotypen, kan egalitaire pornografie misschien helpen om de invloed van mainstream pornografie terug te dringen. Of je nu juist zou moeten gaan betalen voor radicaal-feministische porno of het beter gratis ter beschikking zou gesteld worden zodat het gewoon de norm kan gaan uitmaken, is dan iets om over na te denken.

Vrouwvriendelijke porno versus egalitaire porno

Egalitaire pornografie vertrekt vanuit een volledige gelijkheid tussen seksuele partners.Het volstaat niet voor een film om als egalitaire porno te worden omschreven als deze enkel een vrouw laat zien die instemt met wat er gebeurt. We hebben ook zoiets als adaptieve voorkeuren die mensen in precaire omstandigheden ontwikkelen. Zo bevestigt The good girl van Erika Lust het meest prominente cliché van niet- egalitaire porno: het mannelijk genot als apotheose van elke vrijpartij en de vrouw als gewillige ontvangster van zijn zaad.

Ook de principes ‘vrouwen mogen niet tegen hun wil worden onderworpen aan geweld of dwang’ in het manifest van Puzzy power en ‘de films moeten gebaseerd zijn op het plezier en het verlangen van de vrouw’ gaan voor velen lang niet ver genoeg. Films als Constance, Pink prison, All about Anna zijn geregisseerd door en gericht op vrouwen, maar laten ook slechts 1 type lichaam als echt sexy zien. Daarnaast zijn ze ook behoorlijk heteronormatief. Ze bouwen veelal verder op een essentialistische kijk op vrouwelijke seksualiteit als emotioneel, zacht en gevoelig.
Continue reading →

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

foto Leen Nicolas

Naar aanleiding van internationale vrouwendag en het debat rond zelfbeschikkingsrecht praten we met Diane Slootmans van GoiA.  GoiA (Gezinnen onder invloed Antwerpen), is een deelwerking van Free Clinic vzw i.s.m. Jeugdzorg Zorgbedrijf Antwerpen die zich richt op gezinnen met jonge kinderen waarbij één of beide ouders kampt met een drugprobleem.

Zelfbeschikkingsrecht voor het ongeboren kind versus zelfbeschikkingsrecht voor de zwangere vrouw. Is een tweedeling nodig of polariseert dit vooral een complexe kwestie waarover best met de nodige zin voor nuance een open debat wordt gevoerd? Valeria Van Peel (NVA) en John Crombez (SPa) komen wederom met een wetsvoorstel waarvoor ze nog een meerderheid zoeken. Ze willen de justitiële bevoegdheid vergroten om zwangere vrouwen in een penibele situatie (bijvoorbeeld door prostitutie of verslaving) gedwongen te laten opnemen, plaatsen of afkicken. Ze bedachten daarvoor een driestappenplan: gedwongen plaatsing of opname van de moeder; de mogelijkheid het kind te plaatsen in een pleeggezin nog voor de geboorte; en als derde instantie een gezinsvoogd die de moeder ‘bijstaat’. Of zulk voorstel haalbaar is met de huidige wachtlijsten in de hulpverlening is nog maar de – praktische – vraag. Men kan zich ook afvragen of zo’n wet wel wenselijk is. Zal het er niet toe leiden dat men te snel automatisch hierop zal teruggrijpen in plaats van echt alle mogelijke pistes uit te proberen voor het welzijn van moeder én kind?

GoiA spreekt ouders met een drugprobleem in eerste instantie aan op hun ouderrol en bekijkt van daaruit samen met de ouder welke zaken binnen het gezin de ontplooiingskansen van het kind in de weg staan. GoiA stelt het belang van het kind centraal, maar ziet de ouder hierbij als belangrijkste gesprekspartner.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

foto: Carla Mendes (Mongabay), met toestemming

Al tientallen jaren is het Amazone gebied in Brazilië onderhevig aan roofbouw. Uit recent onderzoek van de ngo Mighty Earth bleek dat ook in de afgelopen jaren de ontbossing zich onverminderd verderzet. Afgezien van de grote ecologische kost voor onze planeet, zijn de eerste directe slachtoffers de inheemse bevolking. Ze worden ontheemd, en zien het land waarmee ze innig samenleven ten prooi vallen aan een mondiaal kapitalisme. Om de vernietiging van hun land tegen te gaan, werden er verschillende actiegroepen opgezet, de zogenaamde ‘guardians of the forest’. Bij de Gaujajara in de staat Maranhão ontstond een groep enkel samengesteld uit vrouwen, de ‘guerreiras da floresta’ oftewel ‘woman warriors of the forest’. We spraken aan de telefoon met onderzoeksjournaliste Sarah Sax, die hierover publiceerde op de website Mongabay.

Maranhão situeert zich in het noordoosten van het Amazonegebied, en reeds 75% van het regenwoud is hier verdwenen. Wanneer men satellietbeelden bekijkt is de verwoesting duidelijk. Opvallend zijn enkele stukken grond die gevrijwaard bleven van ontbossing, de zogenaamde ‘indigenous territories’. Deze gebieden worden beschermd door Braziliaanse wetgeving, maar staan tegenwoordig meer en meer onder druk door het beleid van het huidige regime. Het gaat over afgelegen gebieden waardoor de handhaving van beschermende maatregelen bemoeilijkt wordt. De oorspronkelijke bevolking neemt dan vaak ook het heft in eigen handen om hun leefgebied te beschermen.
Sarah Sax: “A lot of indigenous territories in Brazil have forest guardian patrols, which are groups of people from the communities, largely men, who take it upon themselves to use gps-technologies and drones, and actively patrol their territories to search for illegal loggers or miners. In the Caru indigenous territory there was a group of women who had started a group to help with community initiatives and basically said: ‘you the forest guardians are doing an OK job, but you could be doing a better job if we could help’, and they joined the guardians in addition to the other things they were already doing.”

Ze begonnen actief te helpen met het patrouilleren en sloten actieve bondgenootschappen met naburige communities. De gebruikte tactieken werden diversifiëeerd, met succes, zoals blijkt uit satellietbeelden en gesprekken met mensen op het terrein. Vrouwen werden historisch gezien vaak buitengesloten uit het actief deelnemen aan protesten, maar wereldwijd zien we meer en meer vrouwen die het voortouw nemen, zo ook bijvoorbeeld bij recente protesten in Brazilië.
Sarah Sax: “Women are recognizing that the resistance that has come up so far hasn’t been as successful as it could have been, and that they should have an equal say in how the territories are managed. It’s in some way a renaissance of women doing what they should have been doing or allowed to do for centuries. (…) Everybody has a different view and needs to be brought to the table, and that obviously makes a movement stronger. It is more effective to have women included fully in any kind of movement. It’s a kind of reshuffling of power roles and making the table bigger to allow everyone to sit around it.“ Continue reading →

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Foto: Polla ta deina, wikipedia, creative commons

Internationale vrouwendag: aanleiding om een boegbeeld van de vrouwenemancipatie en de Vlaamse beweging op te bellen. Vijftig jaar geleden deed Nelly Maes haar intrede in het parlement, waar haar strijd in de eerste jaren vooral over respect ging.

Radio Centraal: Hoe is uw engagement begonnen?

Nelly Maes: “Zolang ik thuis was mocht ik niet aan politiek doen, maar ik had wel politieke belangstelling. Van in mijn jongste jaren zat ik aan de radio gekluisterd om verkiezingsuitslagen te volgen, waarbij ik mezelf altijd identifieerde met een partij. Ik wist toen niets af van die partijen maar kwam snel tot de conclusie dat als ik de wereld wilde veranderen, dat moest gebeuren via een nieuwe partij, en dat was de Volksunie. Ik mocht niet van mijn ouders, die hadden de oorlog meegemaakt en de toestanden daarna en waren bang voor de politiek. Maar ik had er zin in en trouwde met iemand met dezelfde politieke belangstelling.”

“In de jaren ’70 was de toestand absoluut ondraaglijk.”

RC: U had het niet van uw ouders, van waar dan wel?

Nelly Maes: “Mijn betovergrootvader was burgemeester van het dorp en ik heb ook nog een neef die in de politiek gezeten heeft, dus het zat wel een beetje in de familie om zich te engageren voor de gemeenschap. Ik kan niet zeggen dat ik het niet van mijn ouders had, maar mijn ouders hadden schrik. Mijn moeder was Vlaamsgezind, ik ben opgevoed met de gedichten van Gezelle en Alice Nahon. Ik kende bijvoorbeeld zes strofen van ‘Het ruisen van het ranke riet‘. Mijn vader vond altijd dat ik moest doen wat ik wilde, maar geen politiek. Mijn vader was evenzeer geboeid door politiek maar ze wilden niet dat hun dochter zich daarmee ging bezighouden.”

“Ik was ook al feminist in mijn kindertijd, en bijvoorbeeld jaloers op de pastoor die daar op de preekstoel mocht staan en zeggen wat wij moesten doen zonder dat we iets terug mochten zeggen. Met dat niet-mogen-terugzeggen heb ik het altijd moeilijk gehad. Op internaat voelde ik me een gevangene. Daar ben ik flamingant geworden, want toen had je daar nog echte franskiljonse nonnen, die zeer machtig waren.”
Continue reading →

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS