Redactie Radio Centraal

Aan de lijn: Chris Mercer van Campaign against Canned Hunting, een organisatie die in Zuid-Afrika al zo’n vijftien jaar het fenomeen canned hunting bestrijdt. Dat houdt in dat leeuwen gefokt worden om op volwassen leeftijd uitgezet & meteen afgeschoten te worden, met kogels of zelfs met pijl en boog. Behoorlijk degoutant, want deze dieren zijn tam. De trofee gaat met de jager mee naar huis, de botten brengen een mooie som op als gegeerd ingrediënt bij de Chinese traditionele – heu – kwakzalverij. Heel deze business maakt dat ook de ‘wilde’ leeuwen in Zuid-Afrika en de omringende landen bedreigd worden, als noodzakelijk vers bloed in de kwekerijen.

Chris Mercer vraagt u allen om vooral één ding te onthouden: ga op vakantie in zijn land nooit welpjes knuffelen, en laat u ook niet wijsmaken dat u als vrijwilliger achtergelaten welpjes kunt komen helpen grootbrengen. Dit zijn allemaal diertjes die op volwassen leeftijd afgeknald zullen worden. De knuffel- en vrijwilligers-inkomsten helpen deze industrie voortbestaan.

Een verontwaardigde burger, Christine Jordaan, nam het initiatief om hier wereldwijd campagne over te gaan voeren. Dat resulteert komende zaterdag 15 maart in een leeuwenmars in 55 steden. In Kaapstad zal Desmond Tutu aanwezig zijn, en in Los Angeles treden ten voordele van deze zaak zowaar The Tokens op, die in 1961 een leeuwenhit scoorden.

In Brussel: om 14u30 bij de Zuid-Afrikaanse ambassade, Montoyerstraat 17-19. Er zijn ook (lekker makkelijk) nogal wat petities te tekenen: 1 – 2 – 3 – 4 – 5

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

David Cronin is een Ierse journalist / auteur die al 19 jaar in Brussel woont en er nauwlettend de Europese politiek in de gaten houdt. Zijn laatste boek gaat over hoe de grote bedrijven de facto het EU-beleid bepalen.

In onze studio vertelde Cronin eerst één en ander over het discreet in de maak zijnde  Transatlantisch Vrijhandelsakkoord  tussen de EU en de VSA (TTIP). Daarin wordt o.a. een arbitragetribunaal voorzien waar internationale bedrijven overheden kunnen aanklagen wanneer het in hun land gevoerde beleid de belangen van dat bedrijf schaadt. Zo eiste het Zweedse energiebedrijf Vattenfall b.v. voor het ICSID-tribunaal een enorme schadevergoeding van de Duitse overheid nadat die naar aanleiding van Fukushima besliste volledig met kernenergie te stoppen. De rechters bij zo’n tribunalen houden geen rekening met het algemeen belang.
De invloed van het bedrijfsleven op het Europees beleid loopt via verschillende kanalen. Er zijn de zogenaamde expertgroepen die door bedrijven gedomineerd worden, en er is het draaideur-effect: beleidsmensen stappen over naar het bedrijfsleven en vice versa, wat voor belangenconflicten zorgt.
Wat kunnen we hieraan doen? Bij de komende verkiezingen op de juiste mensen stemmen is volgens Cronin niet genoeg. Hij ziet wel een massabeweging ontstaan die de agenda van de EU volledig in vraag stelt, logischerwijze in de crisislanden (zie interview met Spanje vorige week), maar ook bij ons (zie de D19-20-actiedagen waarbij allerlei middenveld-organisasties mekaar vonden).

Dinsdagavond om 20u komt David Cronin over zijn nieuwe boek spreken in zaal De Stroming in de Nationalestraat 111.

Meer info – ook op fb

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Op 8 februari werden Daniel Dorsinvil en zijn echtgenote Gerldy Larêche op klaarlichte dag in maffiastijl neergekogeld. Dorsinvil was coördinator van de koepel van Haïtiaanse mensenrechtenorganisaties POHDH, Larêche werkte als verpleegster voor Artsen Zonder Grenzen.

De politieke overheid was er als de kippen bij om aan te geven dat het waarschijnlijk om een roofmoord ging.  Joris Willems sprak met Antoine Mortime, directeur van POHDH, die vermoedt dat er politieke motieven in het spel zijn en hoopt dat het gerechtelijk apparaat de zaak ordentelijk afhandelt. Mortime is er echter niet gerust in, want politie en justitie werken amateuristisch en zijn niet onafhankelijk.

Voor Joris Willems illustreert het voorval de straffeloosheid die heerst in het land. “De heersende klasse wordt van langs om meer arrogant. Er is wel een oppositie, maar die is verdeeld en bovendien heeft de bevolking het geloof in de politieke elite  helemaal verloren. Het is een feit dat de economische en politieke macht de natie leegperst,  en als er dan toch geprotesteerd wordt, dan worden traangas en matrakken snel bovengehaald. ”

De internationale gemeenschap faalt op een miserabele manier om het land er weer bovenop te helpen. Willems: “Het is de norm geworden om te doen alsof onze neus bloedt en alle uitwassen door de vingers te zien. Dus dan verschijnen er ook geen kritische rapporten over het regime, omdat dan de indruk onstaat dat  ons werk niet goed was. Maar natuurlijk is het werk van de internationale gemeenschap niet goed! Het systeem is gecorrumpeerd en wordt actief ondersteund door de internationale gemeenschap. President Martelly kreeg afgelopen week felicitaties van Herman Van Rompuy voor het goede werk dat hij verricht heeft. Maar over welk werk gaat het dan? Alleszins niet over wat hij in Haïti heeft gepresteerd.”
“Europa moet stoppen met mensen te feliciteren die ondertussen een regime aan het uitbouwen zijn dat niets, maar dan ook niets, democratisch meer heeft. En er moet veel kritischer omgegaan worden met de hulpgelden.”

Raadsvoorzitter Herman Van Rompuy zal Haïti bezoeken in juli.

Links:
– Verklaring Herman Van Rumpuy n.a.v. het bezoek van president Martelly:  1) Tekst 2) Beeld+Audio   3) Audio: zie verder
– Haïti in cijfers, 4 jaar na de aarbeving

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Bruno De Cordier van de vakgroep Conflict- en Ontwikkelingsstudies van de Universiteit Gent, die jarenlang in de voormalige Sovjetunie woonde,  schreef op 30 januari al een kritische beschouwing over de toestand in Oekraïne die heel wat nuchterder klonk dan de bevlogen kreten over Democratie! en Vrijheid! waar wij hier altijd een beetje kriegel van worden. Wat wij telefonisch van hem leerden, kort samengevat:

‘De bevolking van Oekraïne’ is over het algemeen niet expliciet rechts/links, pro-Europa/pro-Rusland. Ze zijn gewoon de hallucinante corruptie spuugzat, en de economische monopoliepositie van een paar rijke families, die alle verdere ondernemersinitiatief in de kiem smoren. Verder zijn in het land buitenlandse donororganisaties actief die ‘overal ter wereld’ (nvdr: maar liefst niet in eigen land) ‘de democratie (lees: het zgz neo-liberaal economisch model) willen bevorderen’ (nvdr: bv deze organisatie). Een flink stuk van het maatschappelijk middenveld (ngo’s, media …) draait zo op het donorgeld, en bijgevolg volgens de prioriteiten van, deze organisaties. Het gaat de donorlanden daarbij niet om mensenrechten, ook niet om olie(pijpleidingen), maar om het indijken van al wat tegen het huidige uni-polaire wereldbeeld ingaat.

Het westen van Oekraïne is historisch sowieso meer op Europa gericht, maar de Krim en een paar oostelijke provincies helemaal niet. In veel gebieden is Russisch de voertaal. Het intussen haastig weer ingetrokken voorstel van de interim-regering om de erkenning van het Russisch als minderheidstaal te schrappen, was dus vrij absurd, en was één van de elementen die op de Krim, waar de onafhankelijkheidsdrang al dateert van vóór de oprichting van Oekraïne als staat, een contra-beweging op gang brachten. Een interventie ziet De Cordier niet meteen aankomen, ondanks een aantal contacten met de NAVO. Hij verwijst naar de situatie in Georgië in 2008: toen hoorde men ook her & der ‘WO III’ klinken. Het leek zaterdag trouwens niet om een inval te gaan, maar om het versterken van de Russische effectieven in Sebastopol, dat sinds 1783 een apart statuut heeft als thuisbasis van de Russische zeevloot.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Aan de lijn, in het Engels: ene Alex die zich in Valencia bevindt. Als mede-organisator kan hij ons meer vertellen over de Marchas de la Dignidad die van overal in Spanje één dezer gaan vertrekken of al onderweg zijn, om op 22 maart in Madrid aan te komen. Niet enkel de indignados, ook andere actoren (vereniging van de vele lui die hun huis kwijt raakten, radicalere vakbonden …) riepen hiertoe op. Hun boodschap: die hele crisis is een scam, in ons land heeft het grote geld een ware staatsgreep gepleegd. De regering doet precies het tegenovergestelde van wat ze vóór de verkiezingen beloofde, voert allerlei niet democratisch gedragen wetten door, en is daarom illegitiem. De crisis wordt misbruikt om decennia strijd om sociale rechten weer terug te draaien, onder het mom dat ‘we boven onze stand geleefd hebben’, alsof de crisis veroorzaakt werd door de bevolking en niet door de waaghalzerij van de grote financiële actoren. De aangekondigde belastingverlaging zal minieme voordelen voor de armen en veel méér voordelen voor de rijken met zich mee brengen. De BTW wordt binnenkort nog maar eens verhoogd, en dat is bepaald geen anti-armoede-strategie. Het aflossen van de schuld is maar liefst in de grondwet als hoogste prioriteit ingeschreven. Daarnaast wordt protest gecriminaliseerd, ook in de media, die vreedzame activisten als nazi’s en terroristen omschrijven. De Europese verkiezingen zullen een goede indicator worden van de populariteit van de verschillende partijen. Voor prognoses over de Spaanse verkiezingen van eind 2015 is het nog wat vroeg. Momenteel is de bevolking het geloof in de politiek in ieder geval helemaal kwijt.

Hier op facebook – Er zijn meerdere pagina’s, zowat ieder vertrekpunt heeft er één.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Na de staatsgreep van Pinochet in 1973 waren er in Antwerpen maar liefst drie betogingen om daartegen te protesteren. Dat bracht het besef teweeg dat men voor bepaalde thema’s toch beter kon samenwerken. Zo ontstond in 1974 het Anti-Fascistisch Front, een koepel waar oorspronkelijk ook grotere spelers als de vakbonden in meedraaiden. Eerst richtte het AFF zich op organisaties als de VMO en Were Di, en vanaf 1978 uiteraard ook op het Vlaams Blok. In los verband werd en wordt er samengewerkt met gelijkgezinden, zoals Hand in Hand of Charta 91. Er kwamen heel wat betogingen, en verder info-avonden, een tijdschrift dat intussen tot een bij vriend en vijand hoog aangeschreven blog evolueerde, en zowaar een antifascistische stadswandeling. Het AFF is uiteraard ook betrokken bij de vandaag van start gaande Week tegen Rascisme en Fascisme aan de universiteit van Gent. Verder in ‘t kort op de agenda: deze woensdag een lezing in Antwerpen, De actualiteit van het fascisme; en binnenkort, op 20 maart, de jaarlijkse NSV-betoging, dit jaar in Antwerpen, met bijbehorende (en meestal uitgebreidere) tegenbetoging.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Podcast (d2): Play in new window | Download

Subscribe: Android | RSS

In de studio: Mohammed Kadouri van vzw Steunpunt, die al lang bezig waren met het oprichten van een coöperatieve in hun streek van herkomst in Marokko, omdat dat productiever leek dan dat eindeloos uitzichtloos geld sturen; Katrien Leemen van de Dienst Ontwikkelingssamenwerking van Antwerpen, waar jaren geleden de voorlopig unieke beleidskeuze gemaakt werd om met zo’n diaspora-initiatieven te gaan samenwerken en die ook te koppelen aan de welbefaamde Antwerpse kennisinstellingen zoals ‘t unif en het Tropisch Instituut; en fotograaf Roel Hendrickx, die de resultaten van dit alles goedkeurend in zijn lens ging vangen.

Route Oriental & L’Art sur L’eau is met andere woorden een beestig interessante tentoonstelling, die op donderdag 27 februari om 19u30 in Atlas opent, daar blijft tot 31 maart, en dan nog her en der in & buiten de stad in het rond migreert 🙂

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

We overliepen met Ludo De Brabander van Vrede vzw hun verkiezingsmemorandum met aanbevelingen voor onze toekomstige politici voor een vreedzame internationale politiek. Vrede roept hen, samengevat, op tot een coherente implementatie van het concept menselijke veiligheid met de nadruk op duurzame ontwikkeling. Kwamen ter sprake: nieuwe gevechtsvliegtuigen, de wenselijkheid van NAVO-lidmaatschap, humanitaire missies versus militaire interventies, geweldpreventie door eerlijke handel, de stijgende Europese wapenhandel naar conflictgevoelige gebieden, democratische controle over het defensiebeleid, afbouw wapenproductie versus tewerkstelling, en de onaantastbaarheid van militaire budgetten.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Dat de Oosterweel CAMPAGNE in de aanloop naar de volksraadpleging van oktober 2009 over tracé of brug ging, kan eventueel nog onderwerp van discussie zijn.
Maar over wat de VRAAG was mag de nonsens van de regeringspartijen nu wel eens gaan ophouden.

Sommige  jonge, beloftevolle, maar vooral ambitieuze,  politici zijn niet te bescheten zijn om met volle overtuiging om het even wat uit te kramen.
Zoals Sam Voeten , CD&V, op 16 februari (twitter @samvoeten): “De énige vraag was: brug of niet. Niet meer, niet minder.”

De vraag die gesteld werd was dus: “Moet de stad Antwerpen een gunstig advies geven voor de stedenbouwkundige vergunning van de Oosterweelverbinding op het huidig voorziene tracé tussen Zwijndrecht/Linkeroever en Merksem/Deurne?”
Niet meer, niet minder.

Kort voor de gemeenteraadsverkiezingen  van 2012 beweerde Voeten trouwens ook al dat de mogelijke overkapping van de Antwerpse ring niets te maken had met de tracé-keuze. Een al even onjuiste bewering; alle mist die momenteel gespoten wordt naar aanleiding van de beslissing om de kruising met het Albertkanaal via een kort stuk  tunnel te doen ten spijt.

Atilla Filiz, een hier werkzame software-ingenieur uit Turkije, kwam in onze studio achtergrond & duiding verschaffen bij de berichten over een inperking van de internet-vrijheid in zijn thuisland. Die is er in ieder geval technisch op vooruit gegaan: in den beginne blokkeerde de overheid domweg heel YouTube als er ergens een in hun ogen aanstootgevend filmpje te bespeuren viel. Hoor meer over hoe de omgang met dit nieuwe medium doorheen de jaren evolueerde in dit ooit misschien wel Europees land.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Vrijdag werd gekozen tussen BAM en Meccano. Niet algeheel onverwacht kwam de eerste optie als beste naar voor. Wim Van Hees kwam in onze studio één en ander toelichten.
Is de kogel nu helemaal door de kerk? Nee, we staan op hetzelfde punt als in 2005 en 2009. De daadkrachtige klanken die we desondanks horen, weerklinken volgens Wim Van Hees vooral in functie van de naderende verkiezingen.
Ten eerste is het in het MER onderzochte BAM-tracé op het laatste moment nog aangepast. Zo zou er een tunnel onder in plaats van een brug over het Albertkanaal komen, een element uit het Meccano-concept. Met nieuwe elementen in het tracé zou er dus eigenlijk een nieuw MER moeten komen. Het zou dan fijn zijn als in dat MER ook de punten onderzocht worden waarop het Meccano-tracé duidelijk beter scoort, en die deze keer gewoon terzijde werden gelaten. Daaronder o.a. de impact van beide tracés op de gezondheid van de omwonenden, en de effecten van een overkapping van de ring, die bij het BAM-tracé (ook in de laatste versie) onmogelijk is.
Het contract dat Noriant gewonnen had, was in ieder geval voor het tracé met de Lange Wapper. Een aantal aanbesteders die in de plaats daarvan een tunnel voorstelden, werden om die reden niet gekozen. Aangezien die Lange Wapper in het tracé juist door een tunnel vervangen werd, zou er dus logischerwijze opnieuw aanbesteed moeten worden. Maar let op: de Lange Wapper kan nog terugkomen. De bouwaanvraag die ingediend werd, ging over het tracé met de Lange Wapper. Die aanvraag is nooit ingetrokken. Zolang dat niet gebeurt, kan de brug in principe ook nog in het verhaal opduiken.
En hoe zit het nu met de Europese regelgeving? Die wordt blijkbaar de ene keer wel, de andere keer niet aangehaald.

“Wanneer houden jullie nu eens op met dat protest?”, krijgen Ademloos en stRatenGeneraal te horen. Dat wil Wim Van Hees heel graag. De huidige besluitvorming gaat volgens hen echter in die mate tegen het algemeen belang in, dat ophouden geen optie is. Er komt nu weer een procedureslag, waarvan hij zeker is dat ze die zullen winnen, “gezien de grote fouten in het dossier”. In de laatste plaats komt er zo nodig misschien ook weer een referendum.

Om te beginnen: woensdag 5 maart om 20u een info-avond in Horta

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Tonny Van Montfoort van GebruikersOverlegAntwerpen en Maaike Vanden Bergh, verpleegkundige bij Free Clinic, kwamen één en ander over hepatitis C vertellen. Een paar feiten: er zijn zo’n acht à negen miljoen besmetten in Europa. Die weten dat niet allemaal, want je merkt van ‘C’ pas iets als je lever aangetast wordt. Intussen blijf je wel besmettelijk, en in hoge mate, ook via b.v. tandenborstels & snuifbuizen, ook als die lang niet meer gebruikt zijn. Er zijn wel vorderingen gemaakt in de behandelingsmogelijkheden, maar het blijft een lichamelijk en dus ook geestelijk zwaar traject, van twaalf tot achtenveertig weken lang. Wie door de behandeling heen is, kan dan ook nog eens opnieuw besmet worden.

Dinsdag 25 februari om 14u in Permeke: een informatieve namiddag rond hepatitis C.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

“Topartsen verlaten massaal universitaire ziekenhuizen” kopten de kranten enkele weken terug. Doordat ze elders meer kunnen verdienen, inderdaad, en dan wordt gesuggereerd wordt dat universitaire hospitalen slecht betalen.

Na onze bevraging over de Orde der Geneesheren vragen we Dirk Van Duppen wat hij van deze braindrain denkt. Het probleem zit bij het loonverschil, maar de oplossing moet volgens hem niet gezocht worden in het duurder maken van de universitaire hospitalen. De universitaire hospitalen vormen niet het probleem, maar zijn juist de oplossing stelt hij.

“Een goede specialist mag 10-15.000€ per maand verdienen, maar dat moet geen 30-40.000€ zijn. Het is toch niet normaal dat een specialist in een perifeer ziekenhuis 4 keer meer verdient dan de premier van dit land.”
“Dáárover gaat het. En je moet dat veralgemenen, anders gaat het systeem naar de knoppen.”

Continue reading →

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

Enkele weken geleden liet de Orde Der Geneesheren beslag leggen op de inboedel van de PvdA-dokter Frans Van Acoleyen. De zaak moet gekaderd worden in het verzet dat de PvdA dokters van Geneeskunde voor het Volk (GVHV) al 30 jaar voeren tegen de Orde. Al die tijd weigeren de rode dokters lidgeld te betalen aan de orde.

Officieel is de Orde der Geneesheren een tuchtorgaan dat moet toezien op de goede uitoefening van de doktersstiel. De doktersorde is trouwens niet enig in haar soort, er bestaat ook een Orde van Advocaten, en ééntje voor archittecten.  
Voor Dirk Van Duppen van GVHV is de doktersorde een middeleeuwse gilde waarvan de oprichting in 1938 kaderde in de voorloorlogse sfeer waarin Nieuwe Orde, Fascisme en Corporatisme in zwang waren.
“Officieel gaat het over dentologie maar in de praktijk zijn ze alleen geïnteresseerd in de goede reputatie van hun eigen groep. Ooit is een dokter levenslang geschorst wegens het niet betalen van haar lidgeld, terwijl anderzijds een gynaecoloog voor een vierdubbele verkrachting slechts 3 maanden geschorst werd.”

Het probleem is dat de Orde door de wet gesteund wordt aangezien iedere arts zich moét inschrijven bij de Orde.
Er werden in het verleden al parlementaire initiatieven genomen om de werking van de Orde te verbeteren en zelfs om de organisatie af te schaffen, maar tot nu toe blijft alles bij het oude.

“Politiek wordt niet gemaakt in het parlement, dat is maar theater” stelt Van Duppen. Maar hij meent dit toch niet helemaal want terzelfdertijd zegt hij dat Peter Mertens de oude initiatieven van Patrick Van Krunkelsven en Detiege en Co opnieuw op tafel zal leggen van zodra hij in het parlement zit. Maar daarvoor moet hij wel eerst nog verkozen worden in mei…

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS

In mei interviewden we al iemand van VELT over de nieuwe Europese zaaigoedregelgeving, die de bestaande veelvoud aan wetten in één overzichtelijk en tranparant kader zou moeten gieten. Vandaag belden we Europarlementariër Bart Staes (Groen), want er was nieuws over deze materie: het voorstel is namelijk door de milieucommissie van tafel geveegd. Blijkt namelijk dat het de monopolievorming nog meer in de hand zou werken, de prijsstijging bepaald niet zou afremmen, en de biodiversiteit nog verder in gevaar zou brengen. Kleinschalige, duurzame landbouw wordt volgens die visie als een nichemarkt gezien in plaats van als hét model voor de toekomst. Eén en ander bleek uit een studierapport dat Groen publiceerde, en er is op dit punt een behoorlijke eensgezindheid bij alle politieke gezindten. Ook de landbouwcommissie zal het voorstel op 10 februari hoogst waarschijnlijk afwijzen. Er moet dan een volledig nieuwe tekst komen, en dat zal pas voor na de verkiezingen zijn.

Podcast: Play in new window | Download

Subscribe: Apple Podcasts | Android | RSS